Dieta Andersona

Dieta Andersona Andersona Aby przyniosła rezultaty zalecane jest jedzenie owoców i soków świeżo wyciśniętych między godziną 00.00 a 12.00, o 12.00 wypijamy sok warzywny a między 12.30 a 16.00 zaczynamy konkretniejsze jedzenie to są sałatki warzywne na bazie sałaty, w żadnym przypadku nie wolno do nich dodawać sosów. Między 16.00 a 20.00 możemy jeść to na co mamy ochotę, ale musimy pamiętać, żeby nie jeść białek z węglowodanami np. mięsa z ziemniakami, ryb z kaszą czy makaronów z serem. I najważniejsze: ostatnie danie jemy między 19.00 a 20.00. Jest jeszcze kilka zakazanych rzeczy: herbata, kawa, woda gazowana i kupowane soki, trzeba je robić samemu. nie powinniśmy też pić ich tuż przed lub w trakcie posiłków. Przykład tej diety to np.: od 00.00 do 12.00 : winogrona, brzoskwinie, kiwi, banany o 12.00 : sok z marchewek od 12.30 do 16.00 : sałatka pomidor, cebula, szczypiorek, sałata od 16.00 do 20.00 : pierś z kurczaka z sałatą, upieczone ziemniaki, marchewka

Owoce i warzywa

Owoce i warzywa Owoce i warzywa Nie tylko grzyby, ale i inna żywność pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego może być naturalnie toksyczna. Niezależnie od sposobu przygotowania i przechowywania może zawierać substancje szkodliwie działające na nasz organizm. Na szczęście, tego rodzaju jedzenie nie jest bardzo rozpowszechnione na naszych stołach. Dobrze jest jednak znać przynajmniej głównych jego przedstawicieli podzielonych w oparciu o niebezpieczeństwa, które przedstawiają. Bardzo rozpowszechnionym zagrożeniem jest cyjanowodór zawarty w pestkach wielu owoców. Zawierają go pestki gorzkich migdałów, brzoskwiń, moreli, śliwek, wiśni. Mają tę cechę także nasiona roślin egzotycznych, które coraz częściej pojawiają się na naszych stołach. Czasami bardzo popularna żywność, spożywana w dużych ilościach, może okazać się toksyczna dla organizmu, na przykład owoce i warzywa żółte jak marchew, morele czy żółte dynie jedzone w dużych ilościach przez dłuższy czas mogą powodować karotemię, która objawia się żółto-pomarańczowym zabarwieniem skóry.

Warzywa

Warzywa Warzywa korzeniowe należą do roślin z rodziny baldaszkowatych (marchew, pietruszka, seler), kosmowatych (burak ćwikłowy) lub złożonych (skorzonela). Warzywa korzeniowe mają część jadalną w postaci zgrubiałych korzeni spichrzowych które mają dużą wartość dietetyczną, odżywczą oraz leczniczą. W ich skład wchodzą sole mineralne, cukry i witaminy. Są one roślinami dwuletnimi które w pierwszym roku wegetatywnym w korzeniach gromadzą zapasy pokarmowe które znajda wykorzystanie w drugim roku gdy roślina wytwarza kwiatostany, kwiaty, owoce i nasiona. Warzywa korzeniowe mają małe wymagania klimatyczne i glebowe. Większość tych warzyw uprawiana jest z siewu bezpośredniego do gruntu gdyż rośliny te słabo regenerują korzenie i słabo się przyjmują po posadzeniu. Tylko niektóre takie jak seler, por czy burak ćwikłowy nadają się do sadzenia z rozsady. Warzywa korzeniowe mają wysoką wartość odżywczą i biologiczną, zawierają dużo cukrów, soli mineralnych oraz witamin z grupy B, witaminy PP. Rośliny należące do tej grupy warzyw uprawia się w plonie głównym. Pietruszka pochodzi znad Morza Śródziemnego gdzie rośnie w stanie dzikim najczęściej na skałach w pobliżu źródeł. Znana jest już od czasów starożytności gdzie to była uważana za roślinę ozdobną, jadalną i leczniczą. Wtedy uprawiano pietruszkę naciową a jej odmiana korzeniowa została po raz pierwszy uprawiana w szesnastym wieku. Pietruszka korzeniowa należy do roślin dwuletnich i tak w pierwszym roku wegetacji wytwarza rozetę która składa się z kilkudziesięciu liści i bardzo mocny system korzeniowy natomiast w drugim roku wyrasta rozgałęziony pęd na którym rozkwita baldachimowy kwiatostan. W korzeniu pietruszki gromadzą się zapasy rośliny w postaci cukrów, białka, witaminy C, prowitaminy A. W liściach pietruszki znajdujemy karoten, witaminy z grupy B, cukry, białko oraz witaminę C. Cała roślina bogata jest w olejki eteryczne na przykład apiol. Pietruszka jako surowiec leczniczy wykorzystywana jest w całości czyli liście, korzeń oraz nasiona. Jako roślinę dziko rosnącą we współczesnych czasach trudno ją znaleźć ale jako zioło uprawiana jest praktycznie na całym świecie.