Szałwia lekarska i lubczyk

Szałwia lekarska i lubczyk Szałwia lekarska to roślina w postaci byliny lub krzewu. Nie można jej spotkać dziko rosnącej w Polsce, jedynie uprawianą. Charakteryzują ją miękkie w dotyku listki oraz w okresie kwitnienia fioletowe lub ciemnoniebieskie kwiaty. Już w starożytności stosowano ją jako roślinę leczniczą pomocną między innymi w przeziębieniach, ukąszeniach węża, czy padaczce. Dziś stosuje się szałwię lekarską przede wszystkim w celu złagodzenia zapaleń gardła i skóry, do płukania jamy ustnej przy zapaleniach dziąseł. Przyspiesza gojenie się ran, znikanie wysypek i innych zmian skórnych. W gastronomii stosuje się szałwię jako dodatek do ciast, deserów, dań mięsnych i rybnych. Najbardziej popularna jest we Włoszech. W uprawie wymaga stanowiska suchego i słonecznego oraz żyznej gleby. Kwitnie na przełomie maja i czerwca, po czym należy ją podciąć. Szałwię można z powodzeniem suszyć i przechowywać przez trzy lata w szczelnie zamkniętym pudełku czy naczyniu. Należy jednak uważać, ponieważ samodzielnie suszona szałwia ma tendencje do pleśnienia. Lubczyk to zioło wieloletnie, o ciemnozielonych liściach i żółtych kwiatach. Jest on bardzo aromatyczną rośliną, w smaku i zapachu nieco przypominającą seler. Osiąga wysokość od 0,5 do 1,5 metra. Korzeń lubczyku wykorzystywany jest w lecznictwie, natomiast liście w gastronomii. W dawnych czasach odkryto, iż roślina ta ma działanie moczopędne, co potwierdziły aktualne badania. Lubczyk wpływa pozytywnie w leczeniu m.in. bólów żołądka, schorzeniach nerek, reumatyzmie, problemach z pęcherzem. W kuchni dodawany jest głównie do zup, duszonych mięs i smażonych warzyw. Przyjęło się, że lubczyk jest afrodyzjakiem. Podobnie jak inne zioła lubi stanowiska słoneczne, wilgotne i żyzne. Nasiona muszą być świeże, w innym przypadku roślina nie wyrośnie. Kiełkuje po okresie od 10 do 28 dni. Jego żywotność wynosi do 8 lat. Potrafi rozsiewać się samodzielnie, czemu można w porę zapobiegać. Można także rozmnożyć dorosłą już roślinę i z pewnością się przyjmie. By zioła te prawidłowo rosły, powinna je dzielić między sobą odległość około 60 cm.