Pietruszka w ogrodzie

Pietruszka w ogrodzie Pietruszka nie ma zbyt dużych wymagań glebowych lecz najlepiej rośnie na glebach próchniczych które są żyzne i dobrze napowietrzone. Najlepsze gleby pod tą uprawę sa glebami gliniasto – piaszczystymi a całkowicie nieodpowiednie to gleby które są gliniaste, podmokłe i zeskorupiające się. Jeśli ze względu na odczynnik pH trzeba glebę wapnować to należy to uczynić jesienią przed orką zimową. Do wapnowania należy użyć wapna magnezowego lub mączki dolomitowej. Jeśli gleba nawożona jest obornikiem to pod uprawę pietruszki nadaje się w drugim lub trzecim roku po nawożeniu. Jeśli gleba jest „słaba” to najlepiej uprawiać ją jesienią po zastosowaniu nawozów zielonych. W przypadku pietruszki najlepiej stosować przedplon w postaci cebuli, kapusty lub zbóż. Aby pietruszka wykształciła ładne, długie i proste korzenie należy uprawiać ją na redlinach lub podwyższonych zagonach. W przypadku gdy będzie stosowanie nawożenie sztuczne należy dawki nawozów sztucznych dobrać odpowiednio do zapotrzebowania glebowego. Pietruszka może być również dokarmiana dolistnie. Gleba pod siew pietruszki musi być głęboko uprawiana. Jesienią należy glebę skopać głęboko. Wiosną gleba wymaga przede wszystkim uprawy zabezpieczającej ją przed wysychaniem. Bez wglądu na to gdzie pietruszka jest uprawiana gleba musi być starannie wygrabiona, wyrównana oraz doprawiona gdyż dzięki temu można uzyskać jednakową głębokość siewu dzięki czemu wschody są wyrównane i równomierne. W zależności od gatunku nasion stosuje się ich różna gęstość wysiewu. Nasiona przed siewem muszą być zaprawione przeciwko chorobom i szkodnikom. Siew na większych obszarach wykonuje się siewnikiem punktowym i wtedy wysiewa się od trzydziestu do pięćdziesięciu nasion na metr bieżący rzędu. Nasiona wysiewa się na głębokość około dziesięciu milimetrów a nie głębiej niż dwadzieścia pięć milimetrów. Głębszy siew może spowodować bardzo słabe wschody roślin. Po uzyskaniu dobrych wschodów najczęściej konieczne jest dokonanie przerywki tak aby liczba roślin wynosiła od dwudziestu do trzydziestu sztuk na jeden metr bieżący rzędu.