Pietruszka w ogrodzie

Pietruszka w ogrodzie Pietruszka nie ma zbyt dużych wymagań glebowych lecz najlepiej rośnie na glebach próchniczych które są żyzne i dobrze napowietrzone. Najlepsze gleby pod tą uprawę sa glebami gliniasto – piaszczystymi a całkowicie nieodpowiednie to gleby które są gliniaste, podmokłe i zeskorupiające się. Jeśli ze względu na odczynnik pH trzeba glebę wapnować to należy to uczynić jesienią przed orką zimową. Do wapnowania należy użyć wapna magnezowego lub mączki dolomitowej. Jeśli gleba nawożona jest obornikiem to pod uprawę pietruszki nadaje się w drugim lub trzecim roku po nawożeniu. Jeśli gleba jest „słaba” to najlepiej uprawiać ją jesienią po zastosowaniu nawozów zielonych. W przypadku pietruszki najlepiej stosować przedplon w postaci cebuli, kapusty lub zbóż. Aby pietruszka wykształciła ładne, długie i proste korzenie należy uprawiać ją na redlinach lub podwyższonych zagonach. W przypadku gdy będzie stosowanie nawożenie sztuczne należy dawki nawozów sztucznych dobrać odpowiednio do zapotrzebowania glebowego. Pietruszka może być również dokarmiana dolistnie. Gleba pod siew pietruszki musi być głęboko uprawiana. Jesienią należy glebę skopać głęboko. Wiosną gleba wymaga przede wszystkim uprawy zabezpieczającej ją przed wysychaniem. Bez wglądu na to gdzie pietruszka jest uprawiana gleba musi być starannie wygrabiona, wyrównana oraz doprawiona gdyż dzięki temu można uzyskać jednakową głębokość siewu dzięki czemu wschody są wyrównane i równomierne. W zależności od gatunku nasion stosuje się ich różna gęstość wysiewu. Nasiona przed siewem muszą być zaprawione przeciwko chorobom i szkodnikom. Siew na większych obszarach wykonuje się siewnikiem punktowym i wtedy wysiewa się od trzydziestu do pięćdziesięciu nasion na metr bieżący rzędu. Nasiona wysiewa się na głębokość około dziesięciu milimetrów a nie głębiej niż dwadzieścia pięć milimetrów. Głębszy siew może spowodować bardzo słabe wschody roślin. Po uzyskaniu dobrych wschodów najczęściej konieczne jest dokonanie przerywki tak aby liczba roślin wynosiła od dwudziestu do trzydziestu sztuk na jeden metr bieżący rzędu.

Różne terminy i pielęgnacja

Różne terminy i pielęgnacja Pietruszkę można siać w dwóch terminach czyli jesienią na zbiór wczesnoletni i wiosną na zbiór jesienny. Jeśli planuje się zbiór pietruszki jesienią należy uwzględnić dwa czynniki a mianowicie dostępność wody oraz temperaturę gleby. Siew pietruszki musi być wykonany do ziemi ogrzanej gdyż jeśli jest ona zimna to wtedy wschody są bardzo długie, rośliny kiełkują nierównomiernie. Również niedostatek wody może być wręcz zgubny dla młodych roślin. Najlepiej wiosną siać nasiona w momencie gdy gleba się nagrzeje więc w okolicach kwietnia gdyż wtedy gleba jest już w miarę ciepła a na dodatek wilgotna po zimie. Jeśli mamy możliwość nawadniania poletek z pietruszką lepiej nasiona siać w maju gdyż ziemia jest dobrze nagrzana, rośliny szybciej wschodzą a korzenie roślin dobrze się przechowują. Pielęgnacja plantacji pietruszki polega przede wszystkim na zwalczaniu chwastów, chorób i szkodników. Najczęściej spotykanym szkodnikiem atakującym korzenie pietruszki jest połyśnica marchwianka. Najczęściej atakuje ona rośliny które wyrosły z nasion nie zabezpieczonych przed tym szkodnikiem wcześniejsza zaprawą. Wśród chorób pietruszki mamy takie jak mączniak prawdziwy baldaszkowaty, alteriozy oraz czarną zgniliznę. Choroby te prowadzą do obniżenia plonu oraz mogą spowodować znacznie straty w przechowywanej pietruszce.

Mięta pieprzowa i rozmaryn

Mięta pieprzowa i rozmaryn Mięta jest rośliną wieloletnią osiągającą wysokość od 30 do 90 cm wysokości. Niewątpliwie jej smak i zapach jest znany każdemu. Czasem mięta pieprzowa bywa mylona z miętą dziką, jednak łatwo rozpoznać tę pierwszą po chłodzącym smaku. Ma ciemnozielone strzępiasto zakończone liście, od spodu w kolorze czerwono – fioletowym. W lecznictwie działa uspokajająco, usprawnia pracę jelit, działa przeciwskurczowo, zwiększa wydzielanie soków żołądkowych. Świetnie działa przy schorzeniach wątroby, dróg żółciowych oraz żołądka. Działa dezynfekująco i przeciwbakteryjnie. Wiele osób pija herbatkę z mięty dla doznań smakowych, a nie w celach leczniczych, gdyż faktycznie jest ona smaczna. W kuchni wykorzystuje się zarówno świeżą jak i suszoną miętę np. do przygotowywania drinków i innych zimnych napojów, do mięs, ryb, sałatek. Miętę sieje się w marcu i jest ona niewymagającą rośliną. Poza regularnym wysiewaniem nie wymaga wielu zabiegów pielęgnacyjnych i szczególnych warunków środowiska. Ważne jest jednak, by przesadzać roślinę co cztery lata w inne miejsce, by nie zdziczała. Rozmaryn to roślina, która osiąga wysokość nawet 2m. Jego cechą charakterystyczną jest dość intensywny zapach. Posiada on właściwości ściągające i odżywcze oraz zwiększa potliwość. Przez to wykorzystywany on jest w wielu zabiegach zdrowotnych i pielęgnacyjnych takich jak np. kąpiele, czy napary. Dobrze wpływa na włosy i skórę głowy, zapobiegając wypadaniu włosów i łysieniu. Z rozmarynu przyrządzać można herbatki, które dobrze wpływają na trawienie. Rozmaryn stosuje się również w przypadku zaburzeń krążenia, ponieważ podnosi on ciśnienie krwi. To jednak nie wszystkie właściwości lecznicze tej rośliny, nie sposób je wymienić, ponieważ jest ich dość dużo. W kuchni rozmaryn wykorzystywany jest w niewielkich ilościach np. do napojów, deserów, mięs dla zapachu. Można go uprawiać w przydomowym ogródku, bądź w doniczce. Potrzebuje dużo słońca i dobrze zwapnionej gleby, z kolei nie toleruje zbyt dużej ilości wody. Rozmaryn powoli kiełkuje z nasion, dlatego lepiej kupić sadzonkę. Po zakwitnięciu rośliny, obcina się jej czubek, by nie urosła zbyt wysoka.

Ryby i grzyby

Ryby i grzyby Na szczęście ryby naszych wód prawie nigdy nie są szkodliwe i toksyczne. Jednakże rozpowszechnienie mrożonek pozwala na jedzenie ryb złowionych w każdej innej części świata, a moda na żywność egzotyczną wymagają znajomości trujących ryb raf koralowych, zwłaszcza jeżeli są one szczególnie duże i apetyczne. W każdym razie nigdy nie wolno spożywać wnętrzności ryb oraz ikry. Mogą one zawierać cyglatoksynę – truciznę, której nie można zlikwidować nawet podczas długiego gotowania. Niebezpieczne są również mureny oraz surowe węgorze. Ponadto niebezpieczna jest cała rodzina ryb kul, które w Japonii spowodowały cała serię zatruć pokarmowych. Ikra wielu powszechnie spożywanych ryb słodkowodnych może być zanieczyszczona bardzo trującą substancją toksyczną, która w kilka godzin po spożyciu wywołuje mdłości, wymioty, dreszcze, aż do paraliżu i śmierci. Chodzi przede wszystkim o ikrę szczupaka, głąbieli, lina, karpia, brzany i zębacza. Same te ryby mogą być oczywiście najspokojniej w świecie spożywane, trzeba tylko uważać i eliminować ikrę. Każdego roku dziesiątki osób ulega poważnemu zatruciu grzybami i umiera z tego powodu. Grzyby leśne są o wiele smaczniejsze niż hodowlane, ale niezwykle niebezpieczne i dlatego należałoby unikać zarówno ich zbioru jak i spożywania. Zbyt często lekkomyślność w tej dziedzinie wiele osób zapłaciło ciężką chorobą i wielodniowym leczeniem szpitalnym, które – mimo wysiłków lekarzy – kończyło się śmiercią pacjenta. Metody doświadczalne mające na celu sprawdzić jadalność grzyba nie mają absolutnie żadnej wartości. Jednym z takich sposobów jest podczas gotowania grzyba sprawdzać czy zmienia on kolor. Przede wszystkim trzeba wiedzieć, że trucizny zawarte w grzybach są substancjami, których nie można zniweczyć nawet długim gotowaniem. Jeśli jednak dla osoby niedoświadczonej jest niemożliwe rozróżnienie grzybów jadalnych, to dość łatwo jest rozpoznać natychmiast te trujące. Natura dostarczyła nam klucz, aby móc to odkryć. Chodzi o trzy bardzo widoczne cechy: blaszki, białe prążki na trzonie i osłona u spodu nóżki. Jeżeli grzyb ma jedną z tych trzech cech, jest na pewno trujący.